Op haar 36e kreeg Lianne de diagnose uitgezaaide borstkanker. Sindsdien is haar leven ingrijpend veranderd, net als haar lichaam. Ze koos ervoor om beide borsten te laten verwijderen en geen reconstructie te ondergaan. Bij het IJsselland Ziekenhuis voelde ze zich gehoord in die keuze. Met haar openheid wil ze andere vrouwen inspireren en laten zien dat je ook met een veranderd lichaam vrouwelijk, zelfverzekerd en gelukkig kunt zijn.
Toen ik de diagnose uitgezaaide borstkanker kreeg, stond mijn wereld op zijn kop. Ineens werd ik geconfronteerd met een onzekere toekomst en een lichaam dat ik opnieuw moest leren kennen. Na twee borstbesparende operaties bleek uiteindelijk toch dat een amputatie van mijn borst nodig was. Op dat moment wist ik eigenlijk meteen dat ik ook mijn andere borst wilde laten verwijderen. Ik had cupmaat G en had veel last van mijn nek en rug. Dat kon helaas niet tegelijkertijd. Ik moest eerst voldoende herstellen en mijn verdere behandeling moest het toelaten.
Zodra dat mogelijk was, maakte ik een afspraak met mijn chirurg, Anne Claire Bosmans. Zij had ook mijn eerdere operaties uitgevoerd en ik wilde heel graag dat zij ook deze operatie zou doen. Inmiddels was zij bij het IJsselland Ziekenhuis gaan werken. Daarom ben ik daar geopereerd.
Ik voelde me in het hele traject erg gehoord door Anne Claire. Ze toonde veel begrip voor mijn wens en heeft ervoor gezorgd dat ook mijn andere borst verwijderd kon worden. Het was voor mij belangrijk dat er ruimte was voor mijn keuze en dat ik deze ingreep kon laten uitvoeren door iemand die ik al kende en vertrouwde.
Geen reconstructie of borstprotheses
Ik koos er bewust voor om geen reconstructie te laten doen en draag geen borstprotheses. Dat klinkt misschien als iets wat voor veel vrouwen moeilijk voor te stellen is. Natuurlijk brengt het veranderingen met zich mee. Kleding valt anders, mijn silhouet is veranderd en soms word ik geconfronteerd met hoe anders mijn lichaam eruitziet dan vroeger.
Maar weet je wat ik óók heb ontdekt? Dat ik nog steeds mooie jurken kan dragen, me mooi kan opmaken, me vrouwelijk kan voelen en met zelfvertrouwen de deur uit kan gaan. Ik kan lachen, sporten, eropuit gaan en genieten van de kleine én grote dingen in het leven. Ik ben nog steeds dezelfde vrouw, met dezelfde persoonlijkheid, dromen en levenslust. Mijn lichaam is veranderd, maar mijn identiteit is niet verdwenen.
Ik hoef geen protheses te dragen om aan een bepaald beeld te voldoen. Dat betekent niet dat iedere vrouw dezelfde keuze moet maken. Iedereen verdient de vrijheid om te kiezen wat bij haar past. Voor mij is dit de manier waarop ik me prettig voel in mijn lichaam.
Genieten van wat er nú is, ondanks de onzekerheid
Ondertussen leef ik met uitgezaaide borstkanker. Ik ben nog steeds onder behandeling en weet niet wat de toekomst brengt. Juist daarom wil ik niet wachten met leven totdat alles weer goed is. Ik wil genieten van wat er nú is. Van mooie momenten, van bewegen, van kleding waarin ik me fijn voel, van lachen en van mezelf kunnen zijn.
Via sociale media laat ik mijn lichaam en mijn littekens zien. Niet omdat ik medelijden wil, maar omdat ik wil dat andere vrouwen zichzelf erin kunnen herkennen. Omdat ik wil laten zien dat een lichaam zonder borsten niet verborgen hoeft te worden. Dat je niet eerst een reconstructie nodig hebt om je vrouwelijk te mogen voelen. En dat littekens niet het enige verhaal zijn dat je lichaam vertelt.
Als ik één ding aan andere vrouwen wil meegeven, dan is het dit: je hoeft niet terug te worden naar wie je vóór de kanker was om weer gelukkig te kunnen zijn. Je mag opnieuw ontdekken wie je bent. Je mag rouwen om wat je verloren hebt én blij zijn met wat er nog allemaal mogelijk is. Die gevoelens kunnen naast elkaar bestaan.
Mijn lichaam is veranderd, maar ik ben niet minder vrouw. Ik ben Lianne, en ik ben er nog.
Ik hoop dat mijn verhaal vrouwen helpt om met andere ogen naar zichzelf te kijken. Niet omdat ze moeten leren om alles mooi te vinden, maar omdat ze mogen ontdekken dat ze ook met een veranderd lichaam nog steeds waardevol, mooi en helemaal zichzelf kunnen zijn. Want uiteindelijk wil ik niet dat mensen alleen zien wat ik ben kwijtgeraakt. Ik wil dat ze ook zien hoeveel er nog steeds is om voor te leven.